Wydawałoby się, że wszyscy wiemy co kryje się pod pojęciem cellulit. Kiedy jednak próbujemy zgłębić ten temat, okazuje się, że sporo jest niejasności, mitów i przekłamań związanych z tą dolegliwością.

Przez długi czas świat medyczny nie przywiązywał specjalnej wagi do tej dolegliwości, brak więc było pewnych, naukowych informacji na temat cellulitu. Terapie przeprowadzano raczej po omacku, bez naukowych podstaw. Właściwie do tej pory nie istnieje jakaś jedna, spójna definicja tego problemu. Przeciętna kobieta rozumie pod tym pojęciem zjawisko tzw. skórki pomarańczowej, czyli fakt, że w pewnych miejscach gromadzi się nieco za dużo tłuszczu. Dotyczy to głównie okolic bioder, ud i brzucha.

Definicja lekarzy medycyny estetycznej dzieli cellulit na prawdziwy lub fałszywy (rzekomy). O fałszywym mówimy wówczas, gdy mięśnie, które z powodu siedzącego trybu życia i braku odpowiedniej stymulacji straciły swój naturalny tonus – zwiotczały i przemieściły się względem skóry i tkanki podskórnej. Obniżając się wypchnęły tkankę tłuszczową, która zmieniła swoje położenie i utworzyła nierówne poduszki. Jeśli nakłada się to na specyficzną budowę miednicy, problem staje się z biegiem lat coraz bardziej widoczny i szpecący. W tym przypadku jakakolwiek terapia, bez usunięcia pierwotnej przyczyny, czyli poprawy trofiki mięśni, raczej mija się z celem. Efekty są mało widoczne, a nawet jeśli nastąpi chwilowa poprawa - defekt szybko powraca. W tej sytuacji najkorzystniej jest biernie lub czynnie popracować nad stymulacją mięśni.

Inaczej ma się rzecz w przypadku cellulitu prawdziwego. Zdarza się, że na dużych obszarach występuje lokalny nadmiar niezmienionej tkanki tłuszczowej - na brzuchu, biodrach, pośladkach i/lub przyśrodkowych częściach ud. Skóra pokrywająca te krągłości również jest niezmieniona – jej koloryt, ciepłota, utkanie, struktura pozostają takie same jak w innych miejscach, nie wykazując cech patologicznych np. niewydolności krążenia. W tym przypadku należy pamiętać, że nie uda się całkowicie zlikwidować tych niedoskonałości żadną dietą. Odchudzanie spowoduje najczęściej utratę tkanki tłuszczowej w innych okolicach niż byśmy sobie tego życzyli. Gdy towarzyszą temu zaburzenia mikrokrążenia, najczęściej na tle niewłaściwego krążenia żylnego, mamy do czynienia z patologią, czyli niewłaściwą wymianą substancji pomiędzy naczyniem a komórką. Dochodzi wówczas do degeneracji otaczającej tkanki. Wtedy to następuje zatrzymanie wody, zwłóknienie, przerost tkanki tłuszczowej tkanką łączną. W konsekwencji powstają guzy i guzki lub tak zwana skórka pomarańczowa czy skóra materacowa - jednym słowem cellulit. Powyższy problem posiada również bardziej naukową nazwę: paniculopatia obrzękowo-włóknikowo-stwardnieniowa. W tym przypadku oprócz zmian w głębszych strukturach skóry i tkanki podskórnej, widocznych chociażby w obrazie USG, dochodzi do zmian na jej powierzchni. Skóra jest bledsza, zimniejsza, często bolesna, z siatką rozszerzonych naczyń krwionośnych czy rozstępami.

Istotny jest także ogólny stan zdrowia osoby z powyższymi zaburzeniami, jak poziom hormonów, wydolność krążenia w kończynach dolnych, problemy gastryczne (długotrwałe, uciążliwe zaparcia mogą prowadzić do ucisku naczyń krwionośnych w miednicy, a w konsekwencji nieprawidłowego krążenia w dolnej partii ciała). Znaczenie ma również dieta, prawidłowa postawa i waga. Wszystko to wpływa na rokowania w przypadku terapii cellulitu.

Tylko prawidłowa diagnoza i określenie przewagi jednych zmian nad drugimi gwarantują określenie prawidłowej, zintegrowanej kuracji antycellulitowej. Ważne jest także wyeliminowanie takich czynników sprzyjających rozwojowi tej dolegliwości, jak nieprawidłowa dieta czy też terapie powodujące zatrzymanie wody np. w niektórych rodzajach antykoncepcji.
Terapię najlepiej powierzyć lekarzowi medycyny estetycznej, który dysponuje wieloma narzędziami do walki z tym problemem. Pomocne mogą być w tym przypadku mezoterapia lipolityczna (wprowadzanie leków prowokujących do zmniejszania tkanki tłuszczowej, a w konsekwencji obkurczania komórek tłuszczowych np. aminofiliny czy też lipoklasyczną (fosfatydylcholina wstrzykiwana głęboko podskórnie przerywa błonę komórkową adipocytów). Stosowane są także mezoterapia krążeniowa polegająca na wprowadzeniu śródskórnie leków poprawiających krążenie czy mało jeszcze w Polsce znana metoda karboksyterapii, polegająca na wprowadzaniu w głąb tkanek dwutlenku węgla, który rozszerza naczynia, zwiększa ukrwienie i utlenowanie tkanek, przez co działa niszcząco na tkankę tłuszczową. Dobre efekty daje także wprowadzenie dodatkowo drenażu limfatycznego czy zabiegów z użyciem ultradźwięków, przed którymi skórę należy wcześniej odpowiednio przygotować poprzez głębokie ostrzyknięcie jej płynami, dzięki czemu dochodzi do rozbijania błon komórkowych komórek tłuszczowych.

Na ogół lekarz medycyny estetycznej w czasie terapii cellulitu wnikliwie obserwuje postępy kuracji. W sytuacji, kiedy pewne zabiegi nie przynoszą efektu, należy pomyśleć o ich zmianie, wprowadzeniu dodatkowych metod, zwrócić uwagę na nawyki żywieniowe, ćwiczenia fizyczne i skoordynować cały programu w taki sposób, aby dostosować go do indywidualnych potrzeb pacjentki.

Konsultacja:
dr n. med. Andrzej Ignaciuk, specjalista medycyny estetycznej