Czy jest możliwe, żeby poznać się w bardzo młodym wieku, zakochać się i przeżyć razem całe życie?
W dzisiejszych czasach, kiedy panuje powszechna rozwiązłość, ciągłe zmiany są immanentną cechą życia osobistego. Już nie tylko gwiazdy showbusinessu mogą „szczycić się” tasowaniem partnerów kilka razy do roku. W kulturze zachodniej od dawna rozstania i rozwody przestały być tabu czy zjawiskiem nieakceptowanym społecznie. Dlatego nic już nas nie ogranicza w dowolnym żonglowaniu partnerami.
Kiedyś fundamentem związków były kobiety, które zwykle tworzyły ognisko domowe i dbały o podtrzymywanie relacji rodzinnych. Obecnie, w dobie postępującej emancypacji, kobiety tak samo jak mężczyźni kształtują swoje życie osobiste według potrzeb, a więc jeśli nie pasuje im dany układ z partnerem, to go po prostu zmieniają. Nie boją się przy tym braku akceptacji ze strony otoczenia. Nie obawiają się też braku możliwości utrzymania się – kobiety maja już niemal taką samą możliwość osiągania sukcesów w życiu zawodowym, jak mężczyźni. W tej chwili zarówno kobieta, jak i mężczyzna musi się mocno wysilić, żeby podtrzymać relację.
Czy w takiej sytuacji da się w ogóle być z kimś długo i czy stworzenie trwałego związku jest możliwe? Chyba tak, bo takie „cuda” się czasami zdarzają. Mam wśród znajomych dwie pary, które poznały się w liceum, a teraz mają wspólny dom, dzieci i są już parę lat po ślubie. Ale za to znam znacznie więcej osób, które po długotrwałych związkach rozstały się z partnerami. Co wyróżnia te pary, które są razem przez wiele lat od tych, które się rozstają mimo długotrwałego związku? Wydaje mi się, że aby stworzyć udany, długotrwały związek trzeba wiele zrozumienia, dopasowania charakterów i elastyczności. Ale też sprzyjającego otoczenia. Obie pary będące w trwałych relacjach mieszkają na wsi pod małym miasteczkiem. Natomiast pary, które się rozstały mieszkają w dużym mieście. Dlaczego ma to znaczenie? Jestem przekonany, że otoczenie, w którym funkcjonujesz mają ogromny wpływ na tryb życia, który prowadzisz. Duże miasta nie dość, że oferują znacznie więcej pokus, rozrywek i okazji do poszukiwania wrażeń z inną partnerką/innym partnerem, to jeszcze charakteryzują się dużo większym relatywizmem i liberalizmem w kwestiach moralnych. Wynika to między innymi z faktu, że w Warszawie, Krakowie, czy Gdańsku bez problemu można pozwolić sobie na anonimowość i kształtować swoje życie bez obawy przed społeczną dezaprobatą.
Z kolei w małych miastach, gdzie ludzie bardzo dobrze się znają, znacznie trudniej o anonimowość. Każde niewłaściwe społecznie zachowanie (w tym spotykanie się z kimś innym, niż stały partner) jest łatwiejsze do zauważenia i napiętnowania przez otoczenie, które Cię bardzo dobrze zna. Poza tym ilość pokus dostępnych w niewielkich miejscowościach jest znacznie mniejsza, a przez to ludzie żyją stabilniej. Przede wszystkich w sensie rodzinnym.
Drogie Panie, jeżeli chcecie stabilizacji, proponuję wyprowadzić się na prowincję :)